Hak ve batıl mücadelesi; İnsanlığın düştüğü karanlıktan aydınlığa geçiş bir yol bir köprüdür. İnsanların
verdiği mücadele daha maziden günümüze kadar verilmiş bir aydınlık ve karanlık mücadelesidir.

Üstad ne güzel demiş (N.F.K): Bu hak-batıl olgusuna dikkat çekmek için “Oluklar çift; birinden nur akar birinden kir.” derken haksız olmadığını, üstadın ifadesinde görürüz.

Batıl; zihinleri bulandırır, hakikatin üzerini örter, sömürür her türlü zulmü mubah görür. Alaya alır, küçük görür, bin türlü çirkef kılığa bürünür, sinsi karanlık oyunlar oynar, boğar, yok eder,... bunları çoğaltabiliriz.

Hak; zihinleri berraklaştırır, hakkı savunur, doğru bildiği yoldan bir adım geri atmaz, ortada yapılmış bir zulüm görse savuşturur, mazlum coğrafyalara ve ne zaman bir masumiyet görse inancı gereği kanatları altına alır, güven besler,...

Bizler, inancımızın gereği imanımıza sarılırsak kimse bizi yolumuzdan ülkümüzden alıkoyamaz. Değerlerimizi, inancımızı kalbimizden söküp alamazlar.

Nefsimizi savuşturup inancımızla yol yürümeli. İnsanlık namına birbirimize güven sadakat beslenmeli, kapımıza gelen her türlü olumsuz durum karşısında “ümitsizliğe” yer yok deyip “nasıl” sorusuna cevap bularak yolda olmak hepimiz adına faydalıdır.
Kimliğimizi bulabilirsek tüm çıkışlar bize açılacak. Bizi ayakta kılan şey; geleneğimizi, medeniyetimizi, tarihimizi farklı yapan, anlamlı ve hayırlı kılan “kulluğumuzdur.”
Kendimizi güvenilir kılmak, Rabb’imizin lütfundan ahlakımızdan ve edebimizden gelir. Ancak böyle kendimizi bulabiliriz.
Batıya bakarsak bir köpüktür. İnsanlara muazzam bir dünya varlığını gösterirler. Halbuki aksine onlar yalanın, aldatmanın, zulmün eserini yapmışlar. Ne ezeli ne ebedi köklere sahip değildir. Batılın gösterişine aldanmamak gerek çünkü batılın köpüğü havaya karışır, yok olur gider.
Hak, bir ırmak gibidir. Alır seni çağlayan temiz saf sularda yüzdürür, berrak bir yerde, güzelliğin, doğruluğun, iyiliğin sevgiliye bırakır.
Rabbimizin bize vaadi açıktır: “Bilakis biz, hakkı batılın tepesine bindiririz de, o bâtılın işini bitirir. Bir de bakarsınız ki, bâtıl yok olup gitmiştir.”
(Enbiya suresi,18. Ayet)
Mevlamızın hiçbir vaadinden geri kalmayacağı kesindir.
Kulluk vazifemizin gereği; Her işimizde hakkı esas alıp, köpüğe aldanıp akıştan geri durmamak bir kulluk borcudur.